به انگیزه پنج سالگی روشنفکر 

   پایگاه اینترنتی روشنفکر پنج ساله شد. بر خود واجب دانستم به نشانه سپاس از همه کسانی که وقت گذاشتند و مطالب آن را مطالعه کردند، تشکر کنم خصوصاً از دانشجویان که چند سالی است با آنها حشر و نشر دارم.

   مطالب که توسط بنده در این پایگاه منتشر شده است همه نوشته هایم نیست. بسیاری از آنها به واسطه روزنامه نسل فردا و پایگاه های اینترنتی مانند راسخون نشر یافته است. گمان نمی کردم لازم باشد همه آنها را در آن قرار دهم تا اینکه دوست نازنینی تماس گرفت و گفت مطلبی به نام شما خطاب به علما منتشر شده است؛ او پیشنهاد کرد مطلب دیگری در این خصوص بنویسم. خنده ام گرفت. به او گفتم اهل نوشتن نامه یا بیانیه بدون امضاء نیستم. تصمیم گرفتم همه نوشته هایم را در این پایگاه بیاورم تا دیگر این اتفاقات نیفتد.   

    مطالعه در نیمه شب    

منزل پدرم یک زیرزمین داشت که وسایل گوناگونی در آنجا بود. بچه ها که بزرگ شدند، پدر آنجا را خالی کرد و بنا آورد و جلوی آن را کند و از داخل حیاط یک در برای آن گذاشت. گچ تازه که کشیدیم یک اتاق بزرگ بود که دو تا فرش دوازده متری کف اش پهن می شد.
     کتابهایم را از اتاق پذیرایی به آنجا بردم. وقتی می نشستم و مطالعه می کردم تنها بودم. همیشه دوست داشتم آن وقتهایی که می خواهم کتاب بخوانم تنها باشم. وقت نهار که می شد مادر صدا می زد. طنین صدای پرمهرش توی گوشم می پیچید. سرم را که از کتاب برمی داشتم خستگی را احساس می کردم. بدون اغراق بهترین وشیرینترین خاطراتم برمی گردد به آن وقتهایی که می نشستم و کتاب میخواندم. شاید بدیهی است که شیرینی مطالعه قابل وصف نیست.
     شبها که از نیمه می گذشت سکوت همه جا را می گرفت، روی پله می نشستم. سایه پره های هواکش چند برابر اندازه واقعیشان روی زمین می افتاد. احساس عجیبی پیدا می کردم. از همان لحظه هایی که محمود دولت آبادی در کتاب کلیدر توصیف می کند. برای آدم ها برخی لحظه ها با تمام ویژگی هایش تا پایان عمر به یاد می ماند. وقتی سرم را روی پشتی می گذاشتم ذهن در عمق مطالبی که خوانده بود می ایستاد و نمی توانست یک قدم جلوتر برود. خستگی و لذت درهم می آمیخت. نمی فهمیدم کی خواب مرا با خود می برد.